Museum Brandhorst’ta “Yakın Geçmişten Gelecek Bedenler – 1950’lerden Beri Heykel, Teknoloji ve Beden”


Vücudu heykel için melez bir malzeme yapan nedir? Patrizia Dander ve Franziska Linhardt, “Geleceğin Bedenleri”nde bu soruyu sanat ve teknoloji arasındaki ilişki üzerinden araştırıyorlar. Yarısından fazlası kadın olan yaklaşık altmış savaş sonrası sanatçıdan oluşan nesiller arası seçimleri, heykelin sanat tarihi içindeki konumu hakkındaki fikirleri yeniden canlandırıyor. Alina Szapocznikow’un eserleri—pnąca, 1959 ve 1970-71 “Fetiş” serisinden iki sergi, serginin en erken dönemleri arasında yer alıyor. Szapocznikow, terrazzodan şekiller inşa ederken, reçine ile kendinden döküm yaparken veya naylonları katılaştırırken, Szapocznikow heykeli vücudun bir parçası yaptı ve bunun tersi de geçerli. Nicola L. ayrıca mobilyadan suni kürke ve taşınabilir bir Sony televizyona kadar günlük nesnelerle insan formunu aşıladı. Vinil heykelinde Küçük TV Kadını: “Ben Son Kadın Nesneyim, 1969, monitör-boşalmak-midriff yayınları: “Yapabilirsin. . . göğüslerime dokun . . benim seks . . Fakat . . . bu son kez.”

Alt katta, Robert Gober’in İsimsiz1990 ve Gazete1992, komşu Felix Gonzalez-Torres’in “İsimsiz” (Aşık Çocuklar), 1991, tanıdık bir sanatçı çiftinde. Yine de burada, Gober’in işlevsiz lavabosundaki kare kesit, dikdörtgen şeker dökülmesini yansıtıyor – nane gibi görünen ama kiraz gibi tadı olan turkuaz kıvrımlar. Bu duyusal çarpıtmalar, Nairy Baghramian’ın metalik sesinde yankılanıyor. Başlık, 2016, müzenin merkezi merdiven boşluğuna yerleştirildi. Başlık, çeneyi yeniden hizalayabilen ortodontik aleti ifade eder. Ziyaretçilerin tepesinde asılı duran Baghramian’ın anıtsal formları, müzeyi benzer şekillerde çekiyor. Artık sanatçı ortodontist, müze ise yeniden yapılmaya hazır hasta.


Kaynak : https://www.artforum.com/picks/future-bodies-from-a-recent-past-sculpture-technology-and-the-body-since-the-1950s-89639

Yorum yapın

SMM Panel PDF Kitap indir